W tym poście chciałabym Wam opowiedzieć jak to było z moim porodem. Może któraś z Was spodziewa się dzidziusia, a nie do końca wie czy się bać, czy nie. Otóż powiem tak: Bać się nie ma czego i tak już nas to nie ominie, a dodatkowy stres może jeszcze zaszkodzić. A zatem głowa do góry będzie dobrze :) Heh no w sumie to łatwo powiedzieć, ale naprawdę tak będzie :) Nie martwcie się jeśli będzie po terminie, a Wasz skarb nie będzie chciał wychodzić.

Miałam 3 terminy i każdy inny ;) Według USG: 29/30 maj, według lekarza: 3 czerwiec i ten ostatni według położnej: 7 czerwiec. 

No i pielęgniarka zgadła ;) Kiedy lekarz skierował mnie do szpitala, ponieważ dłużej niż 3 dni po planowanym terminie ponoć nie można być w domu -byłam załamana. Nie chciałam do szpitala. Nienawidzę szpitali. Jest tam niesmaczne jedzenie. Większość ciągle leży w łóżku i czyta gazety. Nudzę się tam i to bardzooo. Niestety nie miałam innego wyjścia. 

Przyszłam do szpitala w piątek. I tak jak już pisałam tam sama nuda. Czekam i czekam, aż Jaś będzie chciał wyjść z brzuszka i... i nic. Tylko podłączali mi KTG i lekarze chodzili po wizytach. Aj no ale cóż. Jeszcze przyjmowała mnie taka wredna pielęgniarka. Była nieprzyjemna. 

W sobotę rano poszłyśmy (była jeszcze jedna pacjentka z terminem podobnym do mojego) na badanie USG. Lekarz jedyne co mi powiedział to, że musi mi podłączyć kroplówkę na wywołanie skurczy -Oksytocynę. No ok. Tylko co to jest i dlaczego mam ją mieć podłączoną? Brak odpowiedzi.

 Kroplówka leciała bardzo, bardzo powoli, a położna kazała mi dużo chodzić. Ale to dobrze lubię spacerować. Szkoda tylko, że musiałam spacerować po szpitalu. Chodziłam po korytarzu i miałam możliwość pójścia na salę porodową poćwiczyć :)